Adam Kazandi

"Adam öldü!... Adam öldü amca!"
"Sus be oglum bir duyan olacak."
"Adam öldü diyorum amca. Tüm televizyonlar haber veriyor. Baska ülkeler alt yazi geçiyor. Internet çalkalaniyor. Uzun süredir hastaymis. Hep saklanmis. Öleli de birkaç gün olmus. Ekranlara çikmayip da dedikodu ayyuka çikinca açiklamak zorunda kalmislar."
Yasli adam titreyen elleri ile televizyonun dügmesine dokundu, kanallari gezdi gerçekten öldügünden bahsediliyordu. Kimisi yas kimisi bilgi seklinde söylüyordu. Ne diyecegini bilemedi. Öylece bekledi.
Yillar çarçabuk geçmisti. Hafizasi ne kadarda taptazeydi. Bazen bulaniklasip siliklesiyor. Yabancilasiyordu. Ama sonra durulmayan bir firtina gibi yeniden dogarcasina netlesiyor, gerçeklesiyor belirginlesiyordu. Duydugu haber gördügü manzara çok derinlere gömdügü anilarin keskin tortularini temizliyor, kalbini sizim sizim sizlatiyordu. Sahip oldugu tek sey ~Pismanliklarla dolu kalin ve kirli bir basucu defteri~
Boylu boyunca uzatilip yatirilmisti. Kameralar onu süzüyordu. Önce etkili gözlerini gösterdi, o gözler ki tüm dünya islerine ne kadarda kapilmisti. Sonra simsiki kapali agzini, bin bir türlü yalanlar için açilan kudretli çigliklarla haykiran agzini, sonra da yere kapanircasina sonsuz hürmetlerden zevk alan ellerini ve nihayet dümdüz duran ayaklarini, o ayaklar ki bir zaman bitmek bilmez hirslarinin tatminine kosarken nasilda pek canliydi, fakat simdi yerinden kipirdayamayacak bir halde son derece sessiz ve sakin.
Bir hafta sonra tören düzenlenecekti. Epey katilimci bekleniyordu. Mezar tasinda baska bir isim yazilsa da halk onu SONS ÜFYAN olarak hatirlayacakti.