Körebe

Dünya, insanı yavaşça uyuşturan parıltılı vitrinleri, bitmek bilmeyen basamakları ve insanlığın büyük bir coşkuyla ortak olduğu sahte oyunlarıyla devasa bir illüzyon sahnesidir. Bu sahneye adım atan her fani, henüz farkına bile varmadan yüzüne geçirilen o kalın gaflet bezinin ardındaki tatlı körlüğe sığınır; hırsın, dünyevi makamların ve her köşe başında insanı avutan "daha çok vakit var" yalanının düğümlediği o bağlarla, dipsiz bir uçurumun tam kenarında şuursuzca savrulup durur. İşte tam da bu büyük çürümenin, modern insanın kalbini kemiren o görünmez prangaların tam ortasından yükselen ve okuyucuyu ruhsal bir sarsıntıyla kendine getiren edebi bir manifesto yükseliyor: Körebe.

Romanın ana kahramanı Mansur, Kahire'nin en seçkin fakültesinde okuyan, parmak uçlarıyla hayat kurtaracak bir geleceğe hazırlanan parlak bir tıp öğrencisidir. Ancak onun kaderi, sadece bedenlerin anatomisini incelemekle kalmayacak; geçirdiği o gizemli kazanın ve ruhunu sarsan dehşetli kâbusların ardından, insanın o dehlizleri andıran görünmeyen gizli yanını da keşfedeceği çetin bir hicret yolculuğuna evrilecektir. Mansur, hırsla ve arsızca bu dünyadan koparabildiği kadarını kendine hapsetmeye çalışan o eski çiğ adamdan, attığı her adımı, kalbinden geçirdiği her gizli niyeti milim milim kaydeden görünmez ve amansız bir defterin farkındalığına erişen bir yolcuya dönüşecektir. Yol arkadaşı ve kılavuzu Arif'in o sarsıcı davetiyle, şehrin hiç ayak basılmamış, ter, küf ve hastalığın iç içe geçtiği o izbe bodrum katlarında, kimsesizlerin yaralarını sararken bulacaktır kendini. Orada, o pis kokulu çarşafların arasında, kendisine teşekkür bile etmeyecek huysuz bir yaşlı adamın sargısını değiştirirken, içindeki o kibirli "ben müstakbel bir doktorum" diyen nefsin çıplak ve sinsi sesini ilk kez duyacaktır. Ve Mansur tam da o an anlayacaktır ki; hakikati büyük kitaplardan okumak, felsefi meclislerde derin laflar etmek kolaydır; asıl çetin idman, görünmez bir hamuru zifiri bir karanlıkta evirip çevirmek gibi olan o nefs mumunu, insanın hiç hoşuna gitmeyen, onu en çok zorlayan yerde, bizzat elini taşın altına koyarak yoğurmasıdır.

Körebe, okuyucusunu fildişi kulesinden izleyen didaktik bir entelektüelin parmak sallayan vaazı asla değildir. Eser, sömürenleri, ezilenleri, dünyevi kariyerlerin getirdiği o sahte üst kat sevdalarını anlatırken hiçbir ideolojik bayrağın altına sığınmaz; insanlığın bu büyük panayırına herkese eşit mesafeden, biraz yukarıdan ve kalbindeki o kederli merhametle bakar. Bugünün aceleci kalemlerinin çoktan unuttuğu tenakuz, fâni, izmihlal veya ehven-i şer gibi kadim kelimeleri, eğreti duran birer entelektüel özenti olarak değil, eski zamanların o ağırbaşlı bilgeliğiyle modern dünyanın hızlı ritmini buluşturan edebi birer köprü olarak kullanır.

Bu romanı bitirdiğinizde, sadece bir hikaye okumuş olmayacaksınız; şifayla ölümün o bıçak sırtı ince sınırında yürüyecek, her sınavda yeniden tökezleyen ama her kapaklanıştan sonra kanayan dizlerine rağmen yeniden ayağa kalkan Mansur'un şahsında kendi zaaflarınızla yüzleşeceksiniz. Ve nihayetinde, romanın o son sayfasında yankılanan, insanı uykusundan uyandıracak o muazzam, o dürüst merakın sorusuyla baş başa kalacaksınız:

"Ben sahiden uyandım mı gerçekten? Yoksa bir bezden kurtulduğunu sanıp, yüzüne bir başkasını bağladığını bilmeyen o zavallı çocuk gibi, hâlâ o büyük körebe oyununun içinde mi dönüp duruyorum?"

Artık o düğümü çözmek, o uçurumun kenarından çekilip kendi içsel mumunu yoğurmaya başlamak ya da o tatlı körlüğün içinde kör oyununa devam etmek tamamen okurun kendi iradesine kalmıştır. Yazarlar, sözün o saf ışığını öne çıkararak aramızdan çekilmiştir; şimdi o görünmez bağı çözme sırası sizde.