Notos - Wandrouz (Lëtzebuerger Editioun), #3

Wat geschitt, wa d'Stëmm vun der Geschicht vum Gejäiz vun der Mass, vum Kraksele vum Feier oder vun der kaler, berechnender Maschinnerie vun der Muecht iwwerschriwwe gëtt? Dëst Buch ass eng grujeleg, kaleidoskopesch Rees duerch déi verstoppt a vill ze dacks vergiessene Wénkele vun der mënschlecher Existent. Duerch d'Joerhonnerte hinduerch — vun de fëmmenen Tréine vun antike Stied bis hin zu verzweiwelen Protester op eise modernen Stroossen, vum erdréckende Stille vun totalitäre Regimer bis hin zu de fragilen an ephemeren Erwochenungen an engem Dram — fänken dës Fragmenter genau déi Momenter an, an deenen d'Mënschheet d'Onendlechkeet beréiert.

All Kapitel déngt als en nees entdeckten Artefakt: eng verschmierten Notiz, déi an der Tasche vun engem Affer vun der Geschicht fonnt gouf, e verluetent Gebied, dat an eng Zellmauer agegruewen ass, de leschte Bréif, deen am laange Schiet vun der Guillotine geschriwwe gouf, oder eng Tagebuchssäit, déi hannerlooss gouf, wéi eng Zivilisatioun an Dreck a Stëbs gefall ass. Dëst sinn net nëmmen Geschichte; et si fräiwëlleg an ongeschminnt Geständnisse vun der mënschlecher Séil, déi sech mat hirer eegener Zerbriechlechkeet, hirer Fäegkeet fir onvirstellbar Kruelegkeet an hirem verzweiwelten, krämpeschen Honger no Sënn an engem indifferenten Universum konfrontéiert.

Dëst Wierk invitéiert Iech, an e Labyrinth vun der Zäit anzetrieden. Et hëlt déi rigid Konstruktioune vun der "Wourecht", d'Vanitéit vum Ierwen an déi geféierlech Illusioune vum Fortschrëtt an d'Fro. Op dëse Säiten léise sech d'Grenzen tëscht de Liewewiesen an den Doudegen, tëscht dem Architekt an deem Zerstéierten, an enger eenzeger, duerchdréngender Vibratioun op. Dir sidd invitéiert Zeien ze ginn vun de Momenter, an deenen d'Masken vun der Ideologie falen an déi kal, tremlend Wourecht entblaten, déi sech drënner verstoppt.

Wann Dir Iech jeemools Froen gestallt hutt, op déi d'Stille refuséiert ze äntweren, dann ass dëst Buch fir Iech. Et steet als Zeeche dofir, datt, während d'Nimm zwangsleefeg vergiess ginn an d'Imperaen zu Äsche ginn, d'mënschlech Atmung — den Zeien vum Liewen selwer — déi eenzeg Währung bleift, déi e richtege Wäert an der grousser a kaller Wiertschaft vun der Éiwegegkeet huet. Taucht an eng Nararatioun an, déi d'Anatomie vun der Erënnerung disseziert an Iech freet, wat et wierklech bedeit, e Mënsch an enger Welt ze sinn, déi entworf ass fir eis vergiessen ze loossen.