Sen Hiç Yalniz Kaldin mi

Içinin içinde hep bir seyler kirpisiyordu. O bilmiyordu. Kalbi küt küt devranindaydi. Sevmiyordu. Adimlari sorgusuzdu. Adimliyordu. Sadece adimliyordu. Lakin varamadi. Ugrasti, çabaladi ama kendine dalamadi. Çünkü kalabaliklarda da yalnizdi.
Kimsesizdi. Kendi kentinde kendine yeni bir kent aradi ama bulamadi. Kenti ona küsmüstü. Ve o hiç bilemedi. Aslinda öyle bir yer oldugunu tahmin bile edemedi. Kendi kendinin kentiydi. Ve kentinin kalabaliginin bogucu sessizliginde, aydinligin acimasiz karanliginda zitliklar armonisinde yogruldukça yogruldu ve o hiç mayalanmadi. Hazir olmadi hayata. Hazir olamadi yasamaya. Bu hazirsizlik onu hep huzursuz etti. Kendisine ben derken de suçladi kendini. Bensiz bir ben olmak istedi. Özürlüydü dilleri. Özürlüydü halleri. O hiç bir vakit kendi olamadi.
Peki sen, evet sen!
Sen hiç yalniz kaldin mi?
Elinizdeki eser bir çirpinis derlemesidir. Insanin kendi kendine yalnizligi! Kendi kentinden ayriligidir.
Söylemeden bilinmez haller. Anlatmadan çözülmez dertler. Anlattikça, yazdikça sifa bulsun adi belli olmayan haller!
Nice sifalar bulacak, ruhun terennümlerinde gezintide olacaksiniz. Bu eserle bu gezintiye dahil olup, kendi iç dünyaniza yol alacaksiniz.

Emily Yaramis