Taşlar ve Göller

Taşlar ve Göller, aidiyet, kimlik ve farklılık üzerine kurulmuş alegorik bir hikâye.

Bazı çocuklar bir gölden ayrılırken elleri boş görünür. Ama göğüslerinin altında kimsenin görmediği bir taş taşırlar. Leyra da öyledir. Bir gölün suyunu başka bir göle taşımaya çalışır: Eski yerini inkâr etmeden yeni yerde kendine yer açmayı, "uyum" ile "kendin kalmak" arasındaki ince çizgide yürümeyi öğrenir.

Leyra üç gölün arasında büyür. Bir yerde "fazla" hisseder, bir yerde "zorunlu misafir" sayılır, bir yerde ise ilk kez "tam olması gerektiği gibi" durabildiğini fark eder. Gittiği her yerde ondan aynı şey beklenir: parlasın, karışmasın, sesi az çıksın. Çünkü farklılık çoğu yerde uzaktan sevilir, yakından zor gelir.

Leyra'nın taşı parlak değildir. Yuvarlak değildir. Kolay anlatılır bir şeye benzemez. Ama tam da bu yüzden ona aittir. Taş; hatırayı, kaybı, utancı, özlemi ve "iki kıyı arasında kalmış" olmanın sessiz ağırlığını taşır. Bu hikâyede taş atılmaz, saklanmaz. Anlamını bulur.

Bu kitap, adı yanlış yazılanların, "şimdilik" denilenlerin, yerini arayanların hikâyesi. Bu hikayedeki metaforlar sadece edebî bir seçim değil; her biri çocuğun bilinçdışında bir temsili vardır. Çocuk okur Leyra'nın hikâyesinde kendi duygusuna usulca yaklaşır. Yetişkin okur aynı sahnelerde kendi yolculuğuna bir kuşun hikayesi üzerinden tanıklık eder.

Bu kitabı; farklı olduğu için sessizleşenlere, adını ve yerini savunmak zorunda kalanlara, "şimdilik" denilerek bekletilenlere yazdım. Dilini çocuklar için sade tuttum; yetişkinler için anlamını metaforlarla derinleştirdim.

Taşlar ve Göller, parlamak zorunda olmadığımızı hatırlatır. Bazen sadece yerimizi korumak ve sakince "ben buyum" diyebilmek yeterlidir.

Bazı kitaplar bilgi verir. Bu kitap, bir çocuğun yanına oturur. Gölü birlikte seyreder. Taş susana kadar bekler.